ما روز ۱۰ دی ساعت ۱۶ دور هم جمع شدیم. 

یاد گرفتیم که درخت کیدی تا برایش ساز نزنند گل نمی دهد. 

یاد گرفتیم باید با درخت نارنج حرف زد و از او خواست که ثمر دهد. 

یادمان آمد که درختان را مدتها بود فراموش کرده بودیم و باید دوباره با آنها آشتی کنیم. 

سپاس از همه ی عزیزانی که ما را همراهی کردند.  

قرار بعدی ما همین نزدیکی هاست .  

به امید دیدارتان  

پ.ن: لینک فرزند خواندگی یک درخت  

بی بی و بایی( بازی وبلاگی شب یلدا)‌ 

 پدربزرگ انسانی شوخ و دوست داشتنی بود .آلبومش پر از عکس های سفر است . او همیشه با جوانتر ها بود و همه دوستش داشتند. مادرم که دختر دوم  (وسط) خانواده است میگوید هر تابستان مسافرت می رفتند و گوشه کنار ایران را دیده اند. در خانه پدربزرگ از پدرسالاری خبری نبود و هرچه بود عشق و محبت. مادر می گوید به محض اینکه به تهران می رسیدیم ما را می برد نمایش خیمه شبازی ...  

و اما خاطره عکس بالا : 

اینجا رامسر است ۱۸ شهریور سال 41. و دو دختر جوانی که ژست گرفته اند برای عکس خاله بزرگم و دوستش هستند. آنها می خواستند عکس دونفره بگیرند و به مادر و خاله ام میگویند که نباید توی عکس باشند . بچه ها خیلی توی ذوقشان خورده و پدربزرگ هم دلش به رحم می آید و با یک نقشه شوم آنها را یواشکی به پشت زمینه می برد تا توی عکس باشند . لبخند رضایت را در چهره پدربزرگ می بینید؟ و البته بماند که دختر ها بعد از چاپ عکس چقدر کفری شده بودند.